kimi yaşadığını bilmeyen bir karakteri soyunuyorum. bugün birini, yarın diğerini ve böyle sonsuza kadar gidiyor. ya da hep aynı kişiye soyunmadaki beceriksizliğim mi bu. ya da hep bende kalan bir kalıntı.ya  hep başkasının ya da hep kendinin ayağında olan bir terlik gibi yerlerde sürünüyor burnum. sümüklü böcek gibi izimi silemiyorum geçtiğim yollardan. hep o yollardan tekrar tekrar geçiriyorum kaybolamayan zamanı. içinde kaybolamıyorum. çünkü silinmiyor izim. korkuyorum bulacaklar izimi. oysa hep bulmalarını isteyen bir çelişkiyim.

bu derin uçurumun elleri çekiyor içine yine beni

yok olmanın kalıntısını dirilten zamanın zehrine

yapışkan mayanın özüne dönmeye tek bir söz yeterdi

nöbetlerden ve salyalardan  kalan

kurumuş kırıkları toplayan ellerle

kırık aynalardan. kanamalardan,

donmalardan, karanlıklardan

ve yine ellerimden korkuyorum.

bin bir yüzüyle kendini hatırlatan

yarını arzulayan kirli ellerden

kalan umutsuzluğun kirli yılları akar

bir taş kadar duymamış olayım sesimi

bir yağmur kadar aksın üzerimden fazlası gündüzün

bir aşağılık oyuncu olduğumu da görün

ruhun kadere çizdiği fazlalıkları silin ey kirli ellerim

bu kendi gölümün bataklığıdır boğulmaya bıraktığım

artık bu sahte umudu da götürün içimdeki gömüye

sahte bir masumiyetin sahte bir bekçisi gibi

imkansızlığın dili çözülecek

açıklansa sırrı bulutların

deniz çoğalacak göklerin sesiyle

rüzgar savurmadan sularını

beş kat çarşafa dönüşecek

derinlik ağırlaşacak

hayretler ve boşluklar çoğalacak

soba çıtırtısında ısındığını hissederek

bulutlu havaların kadınlığına sarınarak

göğsünü kabartarak kapanmak

kutunu açmadan oynamak yuvarlamak

uçurumların en esmerinden

yerden yere vurmak ama açmamak

çingenelerin eline verip ucuza satmak

ne olacağını hiç bilmemek için

kokusu olana dağıtıldığını görmek

en çok tükenmeyeceğini bildiklerini

oysa ne çabuk tükenir her şey

yılanların dilinde

bir gün kimse bilmeyecek kalemlerin salıncaklardan düşeceklerini

ve bir gün kimse düşerek ölmeyecek

bir atı koşmak esmerde

bir yazı yeşertmek isterdim

bir uzağı yaşamak ellerimde

saksılardan çıkarılmalı mı

yayılmalı mı kökleri

tüm çiçekler toprağa düşmeli mi

sakini  olmalı mı

karanfiller mi kokardı

saksılardan dökülen yalnız yollar

yalnız yalnız kokan yollar

yoklayarak yokluğu yalnız yollar kaldı

uzaklar. herhangi bir yer midir şimdi uzaklar

şimdi uzaklar

şimdi şimdi yalnız

şimdi şimdi yalnızız

Varsın her şey sonraya kalsın
Sonraya, en sonraya
Sözgelimi iki bin altı yüz kırk bir mil. Bir papatya ne kadar uzağı görebilirse
O kadar yakın kalplerimiz birbirine
Ölü bir denizi bile bir tartışmaya çevirdik
Kayaları taş devrine göre ölçtük biçtik
Kalemlerimizi kesilmiş çiçek sapları gibi attık
Kapıları açarken birbirimize ağladık.

(Ne kadar da çok severmişiz birbirimizi
Sahi ne kadar da çok severmişiz
Yıllarca, yüzyıllarca öpüştük
Sigaralar tuttuk, içkilerin en iyisini sunduk
İstersen bu gece burada kal, dedik
Sağlığımızı sorduk, bir sürü ilaç adları saydık
Sık sık görüşelim, olmaz mı dedik
İyi bildiğimiz ne varsa yaptık, ayrıldık
Ortada
Her zamanki gibi bir karanfil kaldı.)

Köşedeki tütüncü silaha çevirdi sigaralarını
Ödemesi çok güç sigaralara
Manav yarı anlamlı güldü biz geçerken
Eriklerden, çileklerden, o canım kirazlardan bile utanmadan
Hani o çocukluk küpesi olan kirazlardan
Hani rengi içimize göre değişen: mor, mavi, pembe, sarı
İlk defa merhaba dedi bir balıkçı
Çırparaktan elindeki suyu ölgün bizlere
Sigarası dudağında:merhaba!
Ya peki biz ne dedik, ne dedik
Yoldaki bir taşı şöyle bir kenara koyduk
Yakamıza rastgele bir çiçek iliştirdik
Su satılan dükkanlara baktık, yüzümüz cam cam ışıdı
Ve leylak kokuları gibi kendi kokumuza uzandık
Köşeyi döndük, bütün köşeleri hızla döndük
Su birikintilerinin ağaçlandığı eski bir sokağın tarihinde
Şöyle yazdı:
Her şey sonraya kaldı.

Ey ayaklarımızın dibindeki yoksul gül
Gölgesi yüreklerimizin
Öfkemiz sevgiye benziyor şimdi, sevgimiz öfkeye
Ve tartışmaya çevirdiğimiz deniz ölüler bırakıyor
Çıplak ölüler
Birbirine kenetlenmiş ölüler halinde.

Bir otobüse biniyoruz, sahiden biniyor muyuz
Söyle, nerde “Göğe bakma durakları”, nerde
Birinin elinde gazete ve süt
Gazete mi, evet gazete
Bütün manşetler tutsaklığı ve yenilgiyi çağrıştırıyor
Paramızı veriyoruz, üstünü alıyoruz, bozuk paralar
Cebimizde nikel
Cebimizde sarılmış ölüler halinde.

Her şey bir hızlı adım olmamaya
Ama dün gibi taşıdığımız bir umut gözlerimizde
Saatlerimize bakıyoruz hiç yoktan
Çok uzaklara bakmaktır, diyoruz, durmadan saate bakmak
Yemyeşil bir su takılıyor akrebe, bir çavlan
Yüzü akide gibi parlayan bir gün takılıyor yelkovana
Anılardan anılardan çoktan vazgeçtik
Yaşadığımız bugün nasıl
Güzelliğimiz hangi güzellik.

Biliyor muyuz, hayır, bilmiyoruz da
Acılarımızdan bir yaz kurduk onarıyoruz
Belki bir hazırlık bu başka yazlara
Yakın yazlara, uzak yazlara
Çünkü her şey eskiye kaldı, anılar bile
Her şey, ama her şey eskiye kaldı
Vakit yok bir daha yemyeşil eylül tramvaylarına